زمانى كه افشين قطبى از پلكان هواپيما پياده مى شد، احتمالاً مى دانست تيمش در غياب او روزهايى پرفشارى را پشت سر مى گذارد اما مردى كه تا شامگاه سه شنبه همه چيز را از طريق تلفن دنبال مى كرد، ديروز با چشمان خود ديد بازيكنانش چگونه زير شلاق و فشار بدنسازى قرار گرفته اند. پرسپوليس سخت كه نه، شايد بهتر است بگوييم وحشتناك تمرين مى كند. سپهر حيدرى كه خودش عادت به تمرينات پرفشار دارد مى گويد: «تا جايى تمرين مى كنيم كه احساس مى كنيم اگر يك قدم ديگر برداريم مى ميريم!» و پژمان نورى هم دقيقاً چنين اعتقادى دارد: «براى خودم تا امروز اينقدر فشار بى سابقه بود...» و اين دقيقاً ما را به ياد جمله اى مى اندازد كه از زبان افشين قطبى شنيديم و البته تصور مى كرديم كه باز هم يك تعارف همكارى است. افشين قطبى گفته بود: «روزى كه با آقاى كماسى صحبت كردم فهميدم بايد از كنار او بودن احساس خوشحالى كنم.»
نتيجه تمرينات پرفشار در فضاى رؤيايى و دلنشين زمين گلف مجموعه انقلاب تهران را امروز در سيماى نيكبخت و معمارزاده پيدا مى كنيم و فردا احتمالاً در نتايج اين تيم كه در جدول رده بندى نقش خواهد بست. قطبى ديروز سر تمرين حاضر شد و آستين ها را بالا زد. او امسال يك هدف ويژه دارد. هدفى كه ۹ سال و ۷ ماه پيش از زبان پرويز كماسى در تمرينات تيم ملى شنيديم. روزى كه محمد مايلى كهن رفت تا والدير ويرا و دكتر ذوالفقارنسب و پرويز كماسى آخرين كورسوهاى اميد تيم ملى براى جام جهانى ۹۸ را زنده نگه دارند. پرويز تيمش را از نو بدنسازى مى كرد و چنين گفت: «ما امروز با استانداردهاى جهانى در زمين مسابقه حدود ۶ كيلومتر فاصله داريم. تيم هاى اول دنيا بازيكنانى دارند كه در هر مسابقه بيش از ۱۰ كيلومتر مى دوند كه اين ركورد در بين بازيكنان ما كمتر از ۵ كيلومتر است!» افشين قطبى سال پيش رقم جهانى را حدود ۱۲ كيلومتر دانسته و البته نهايت دوندگى فوتباليست ايرانى را ۷ كيلومتر معرفى كرد.
اين مرز فاجعه انگار حالا بايد به حداقل برسد. نيكبخت هر روز به هر دليل بى دليل تنبيه مى شود. به شكم فربه و ران هاى بزرگش دقت كنيد. آيا او مى تواند در ۲۰۰ دقيقه به مرز ۱۲ كيلومتر برسد تنبيه نيكبخت دويدن بود و دويدن. دويدن تا مرز ديوانگى و شايد جنون! پرسپوليسى ها دقيقاً تا چنين مرزى مى دوند. اين يك رؤيا است. لااقل براى فوتبالى كه از ديدگاه بلوك شرق آسيا به «تنبل باهوش» معروف شده، چنين تمريناتى مى تواند تنها اميدوارى براى آماده سازى تلقى شود. حالا مهمترين سؤال براى بازيكنان پرسپوليس، دهان به دهان مى چرخد و به عنوان تنها پرسش مطرح مى شود: «چه زمان اين تمرينات به پايان خواهد رسيد !» قطبى تازه آمده و مى خواهد خودش هم در بالا بردن ميزان آمادگى جسمانى بازيكنان نقشى داشته باشد. عابدزاده هنوز هم از وضعيت بدنى دروازه بان هايش راضى نيست و آنها را با طناب، توپ، كودك ۴۰ كيلويى و وزنه مى كشاند و مى دواند.
به نظر مى رسد قطبى امسال با همكارى پرويز كماسى به يكى از ويژه ترين اهداف كلامى اش هم برسد. جايى كه مى گفت: «تيم من بين المللى است...» تيم بين المللى را يك بار قطبى در گفت و گو با روزنامه ايران ورزشى اينگونه تشريح كرد: «به تيمى مى گويند كه براى تك تك وضعيت هاى خود در فاز هجومى و دفاعى برنامه داشته باشد. تيمى كه در هر لحظه از بازى در هر جاى زمين بازيكن داشته باشد و روى توپ حمله ببرد. تيمى بين المللى است كه سر خود توپ را حركت ندهد!» و اگر دقت كنيد، لازمه تمامى اينها، آمادگى جسمانى است. اگر پرسپوليس بتواند بازيكنانش را به مرز آمادگى دويدن در هر بازى ۱۰ كيلومتر برساند، مطمئناً تيمى جلودارش در داخل و خارج از كشور نخواهد شد. قرار نيست قطبى با آمدنش به تن و بدن بازيكنان پرسپوليس رحم كند! عكس هاى ديروز نشان مى داد شلاق خوردن اين تيم تمام شدنى نيست.
